لئوناردو داوينچي هنگام كشيدن تابلوي شام آ خر دچار مشكل بزرگي شد :

كه هنگام شام تصميم گرفت به او خيانت كند، تصوير مي كرد. كار را نيمه

تمام رها كرد تا مدل هاي آرمانيش را پيدا كند.

جوانان همسرا يافت . جوان را به كارگاهش دعوت كرد و از چهره اش

اتودها و طر حهايي برداشت.

سه سال گذشت . تابلو شام آخر تقريبأ تمام شده بود؛ اما داوينچي هنوز

براي يهودا مدل مناسبي پيدا نكرده بود . كاردينال مسئول كليسا كم كم به او

فشار م يآورد كه نقاشي ديواري را زودتر تمام كند.

مرد ديروقت ، خسته از كار به خانه برگشت . دم در پسر پنج سال ه اش را ديد

كه در انتظار او بود:

‐ سلام بابا ! يك سئوال از شما بپرسم؟

‐ بله حتمأ. چه سئوالي؟

‐ بابا ! شما براي هرساعت كار چقدر پول م يگيريد؟

مرد با نا راحتي پاسخ دا د: اين به تو ارتباطي ندارد . چرا چنين سئوالي

‐ فقط م يخواهم بدانم.

-اگر بايد بداني، بسيار خوب مي گويم: ۲۰ دلار!

پسر كوچك در حالي كه سرش پائين بود آه كشيد. بعد به مرد نگاه كرد و

گفت: م يشود ۱۰ دلار به من قرض بدهيد ؟

مرد عصباني شد و گفت : ا گر دليلت براي پرسيدن اين سئوال ، فقط اين بود

اشتباهي. سريع به اطاقت برگرد و برو فكر كن كه چرا اينقدر خود خواه

هستي. من هر روز سخت كار م ي كنم و براي چنين رفتارهاي كودكانه وقت

ندارم.

پسر كوچك، آرام به اتاقش رفت و در را بست.

مرد نشست و باز هم عصبان ي تر شد : چطور به خودش اجازه م ي دهد فقط

كوچكش خيلي تند و خشن رفتار كرده است . شايد واقعآ چيزي بوده كه او

براي خريدنش به ۱۰ دلار نياز داشته است . به خصوص اينكه خيلي كم

پيش م يآمد پسرك از پدرش درخواست پول كند.

مرد به سمت اتاق پسر رفت و در را باز كرد.

‐ نه پدر ، بيدارم.

‐ من فكر كردم شايد با تو خشن رفتار كرده ام. امروز كارم سخت و طولاني

بود و همه ناراح ت يهايم را سر تو خالي كردم . بيا اين ۱۰ دلاري كه خواسته

بودي.

پسر كوچولو نشست ، خنديد و فرياد زد : متشكرم بابا ! بعد دستش را زير

بالشش برد و از آن زير چند اسكناس مچاله شده در آورد.

با ناراحتي گفت : با اين كه خودت پول داشتي ، چرا دوباره درخواست پول

پسر كوچولو پاسخ داد : براي اينكه پولم كافي نبود ، و لي من حالا ۲۰ دلار

دارم. آيا م ي توانم يك ساعت از كار شما را بخرم تا فردا زودتر به خانه

بياييد؟ من شام خوردن با شما را خيلي دوست دارم ... !!!

دوست دارم خنده باشم بر لبانت نقش گیرم

دوست دارم عشق باشم در قلبت جای گیرم

دوست دارم شمع باشم بیاد تو بسوزم

دوست دارم اشک باشم زچشمانت بریزم

دوست دارم هر چه هستم هر چه باشم با تو باشم

شاید گنجیشکا نمدونند که قناری ها برا ی چی می خونند

شاید ستاره ها نمدونند که ماه پور نور تره

شاید خورشید راهشو اشتباهی اومده

شاید اون لکلکه تنها هنوزم تو راه سفره

چرا پاکی سیاووش به ظلمت اسیره.....

یه حس غریب بهت میگه که چی می خواد بگه ولی نمی تونی قبول کنی  می گی نه آخه چه جوری دلش اومد شاید باور نداشته اخه به چی شاید به اون چیزی که تو رو به اینجا کشونده به اون چیزی که اون نمی خواد قبول کنه به اون امیدی که منو کشوند اینجا به اون امیدی که شاید فردا تو زندگی بهش احتیاج داریم  من خودم رو قبول کردم  اما نه تنها بلکه با تو بی تو نه

شاید آخرین نمره ای رو که من آوردم  تنها برای بیست نبود شاید آخرین غذایی رو که خوردم برای خودم نبود شاید آخرین  حرفی که میزنم برای تو باشه شاید آخرین نگاهم به چشمای تو باشه 

آخه نمیدونم چرا چون خوب میدونم چه جوری شروع شد چون خوب میدونم چی می خوام چون نمی دونم برای چی بهم لبخند زد چرا با لبخند گفت نه چرا تمومش نکرد چرا نزاش برگردم  همه چی رو فراموش کنم

شاید اگه اون لحظه اون لحظه ی غریب و تنها اون تصمیم رو نمی گرفتم می دونستم که فردا باید چیکار کنم ولی بعد از اون تصمیم آیندم برام توصیفی از زندگی کرد که دیگه نتونستم حتی یه لحظه از فکرش بیام بیرون...

                                                                             مثل یک بیت ته قافیه ها خواخم مرد

            تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

                                                                                    سایه در سایه ان ثانیه ها خواهم مرد

            شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

                                                                       موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

                      گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

                                                               بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم  مرد                                      

شاعر و فرشته ای باهم دوست شدند...

اگر دنیای ما دنیای درد است              بدان عاشق شدن از بهر رنج است

اگر عاشق شدن بس یک گناه است     دل عاشق شکستن صد گناه است

گفتمش: دل می‏خری؟

پرسید چند؟!  

گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای پایش روی دل جا مانده بود

.....................................

احساس ميكنم بايد چيزي بنويسم چند خط از عشق ،چند خط از دريا،

چند خط از ابر، چند خط از فرشته ها وچند خط از مهرباني ... در اين

زمانه اي كه نه روي سنگها مي شود چيزي نوشت ونه روي آبها براي

تو نوشتن چه لذتي دارد.  

بايد از تو بنويسم . خوب مي دانم چرا؟ وقتي در هواي تو نفس مي كشم

چشمهايم جز تو را نمي بينند ودستانم جز تو را لمس نمي كنند. وقتي

سرشكستگي و تنهايي ام را به مهماني خلوطم مي برم و درهاي خيال را

بر روي خود مي بندم در انتهاي اين بست هم مي دانم كه بايد از تو

بنويسم.

عزيز دلم! چشمهايت را دوست دارم. مرا به ياد روياهاي سبز ودلپذيرم

مي اندازد. دنيا را بارها در چشمهايت ديده ام.

خودم ديدم كه يك روز صبح خورشيد پلكهايت را باز كرد و آرام از آن

بيرون آمد . چشمهاي خودم را نيز خيلي دوست دارم .

چون هر وقت هواي بي تو بودن سنگين مي شود و دلم از فراقت آتش

مي گيرد. آن قدر اشك مي ريزد ومي بارد تا لايه ي شفافي از عطر تو

شعله ها را فرو بنشاند. هر شب بر بام رؤياهايم مي ايستم تا شايد دست

در دست ماه به ديدنم بيايي .

هر چقدر هم كه دور باشي دست فرشتگان را مي گيرم ونيلوفرانه آن

قدر از ستاره ها بالا مي آيم تا به تو برسم

                    « دوست دارم به جاي پرهاي پروانه نگاه تو را در ميان دفتر شعرم بگذارم »

سوختم   خاکسترم  آتش  گرفت

چشم  وا  کردم  سکوتم  آب  شد

چشم  بستم  بسترم  آتش   گرفت

در  زدم   کس  این  قفس  را   وا  نکرد

پر  زدم  بال و  پرم  آتش گرفت

از  سرم  خواب  زمستانی  پرید

آب  در  چشم  ترم  آتش  گرفت

حرفی  از  نام تو  آمد  بر زبان

دستهایم  دفترم  آتش  گرفت

دوستان گرامی، با ما همراه شوید تا  با یکدیگر، سفری هیجان‌انگیز را آغاز کنیم، سفری از اوج ناپیدای کهکشان‌ها تا اعماق پنهان ملکول‌ها و اتم‌ها، سفری به‌سوی شناختی هرچند بسیار کم از اعمال عظیم خداوند در طبیعت اطراف و جهانی که در آن زیست می‌کنیم.پس کمربند‌ها را سفت ببندید، مبادا در اعماق فضا گم شوید!

ما کجا زندگی می‌کنیم؟

آیا تا به‌حال برایتان پیش آمده که در شب به آسمان بالای سر خود نگاه کرده، این سؤال را از خود بپرسید؟ حقیقت این است که ما در جهانی بسیار پهناور و بی‌کران زندگی می‌کنیم. کرۀ زمینی که از نظر ما، از هیبت و شکوه خاصی برخوردار است، در مقایسه با عظمت جهان، جرم بسیار ناچیز و حقیری است. حتی کرۀ خورشید، ستاره‌ای که زندگی ما و دیگر موجودات روی زمین بستگی تام به آن دارد، تنها قطره‌ای بسیار کوچک از اقیانوس عظیم جهان است. برای درک آسان‌تر این عظمت، می‌توان ارقام و اندازه‌ها را به میزان‌هایی قابل درک و ملموس برای ذهن‌‌مان تبدیل کنیم که بعداً به آن می‌پردازیم اما ابتدا چند تعریف‌:‌

۱- یک شعاع نور، می‌تواند در یک ثانیه، ۳۰۰ هزار کیلومتر را طی کند! (ماشین شما این مسافت را در چه مدت طی می‌کند؟!)

۲- سال نوری مسافتی است که نور در عرض یک‌سال طی می‌کند.

۳- نور خورشید حدوداً ۸ دقیقه طول می‌کشد تا به زمین برسد.

۴- کرۀ زمین همراه با ۸ سیارۀ دیگر به دور ستاره‌ای به نام خورشید در گردشند. نام این خانوادۀ مهربان منظومه شمسی است.

۵- منظومه شمسی عضوی از خانواده‌ای بسیار شلوغ به نام کهکشان راه شیری است، کهکشان راه شیری، حدود ۳۰۰ میلیارد ستاره دارد که خورشید ما تنها یکی از معمولی‌ترین آن ستارگان است. عظمت بعضی از این ستارگان تا حدی است که تمام فاصلۀ زمین تا خورشید را کاملاً پر می‌کنند. برخی از زمین ما هم کوچکترند!

۶- خانۀ ستارگان، کهکشان‌ها هستند. هر کهکشان مجموعه‌ای است حدود ۱۰۰-‏۴۰۰ میلیارد ستاره و یک کهکشان به‌طور متوسط ۲۰۰ هزار سال نوری طول دارد. یعنی نور، ۲۰۰ هزار سال طول می‌کشد که از یک سوی کهکشان به‌سوی دیگر برسد.

۷- در جهان، میلیون‌ها کهکشان وجود دارد. عمر پیرترین این کهکشان‌ها به حدود ۱۳ میلیارد سال می‌رسد. این در حالیست که عمر زمین و خورشید تنها ۵ میلیارد سال است.

حال فرض کنید کرۀ زمین به‌قطر یک سانتی‌متر است یعنی نصف یک بند انگشت من و شما. اگر زمین این اندازه باشد فکر می‌کنید حالا خورشید چه اندازه‌ای است؟ بله، خورشید کره‌ای به قطر ۱ متر یا صد سانتی‌متر خواهد بود. حالا فکر می‌کنید این خورشید ۱ متری در چه فاصله‌ای از زمین ۱سانتی‌متری ما قرار دارد؟ ۱ متری؟ ۱۰ متری؟ ۵۰ متری؟ نه، از آن هم دور‌تر! با مقیاس فوق زمین در ۱۱۵ متری خورشید خواهد بود! حالا صبر کنید، سفر ما لحظه به‌لحظه هیجان‌انگیزتر می‌شود. خوب، گفتیم که خورشید ما و زمین عضوی از خانواده‌ای شلوغ به نام کهکشان راه شیری است و در این خانواده ۳۰۰ میلیارد ستاره خواهر و برادر وجود دارند. نزدیکترین ستاره به خورشید ما، در این فضای کهکشانی، ستاره "آلفا قنطورس" است. می‌دانید این نزدیک‌ترین خواهر خورشید در چه فاصله‌ای از خورشید سکونت دارد؟ در ۳۸ کیلومتری! یعنی خورشید یک متری ما تا ۳۸ کیلومتر دورتر، هیچ همسایه‌ای ندارد.

حالا با این زمین یک سانتی‌متری، خورشید یک متری و خواهری که در ۳۸کیلومتری خانه دارد، کهکشان راه شیری ما چه قدر قطر دارد؟ با این مقیاس کوچک، کهکشان راه شیری مساحتی با قطر ۲ میلیون و هفتصد هزار کیلومتر دارد! حالا فکر می‌کنید در این ابعاد کوچک شده، کهکشان همسایۀ ما، در چه فاصله‌ای از کهکشان راه شیری قرار دارد؟ در ۱۸ میلیارد کیلومتری! تازه ما هنوز سخن از دیگر کهکشان‌های عالم نکرده‌ایم و نگفته‌ایم که در جهان ما میلیون‌ها کهکشان وجود دارد، که در هر کدام، میلیون‌ها میلیون خورشید می‌درخشند و اینکه خودِ کهکشان‌ها عضو خانواده‌ای بزرگ‌تر به نام خوشه‌های کهکشانی هستند و هر خوشه کهکشانی خود شامل هزاران کهکشان است و تازه این خوشه‌های کهکشانی خود عضو مجموعه‌ای عظیم‌تر به‌نام اَبَرخوشه‌های کهکشانی‌اند!

در دهۀ اخیر دانشمندان تلسکوپ فضایی هابل (که در مدار زمین در گردش است و قوی‌ترین تلسکوپ دنیا است) را بر نقطه‌‌ای تاریک در آسمان که با تلسکوپ‌های معمولی خالی از هر ستاره بود، متمرکز کردند و در این نقاط شاهد هزاران هزار کهکشان بودند، یعنی در اعماق هر نقطه‌ای در آسمان بالای سر ما، در آن اعماق، هزاران هزار کهکشان وجود دارد! در نومیدی، بسی امید است؛ پایان هر نقطۀ تاریک، هزاران کهکشان سپید است.

                   پشت هیچستانم

پشت هيچستان جايي است

پشت هيچستان رگ هاي هوا ، پر قاصدهايي است

                                 كه خبر مي آرند ، از گل واشده ی دور ترين بوته خاك

روي شن ها هم ، نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي است كه صبح

پشت هيچستان ، چتر خواهش باز است :

                           تا نسيم عطشي در بن برگي بدود ،

زنگ باران به صدا مي آيد.

                         آدم اينجا تنهاست

                         و در اين تنهايي، سايه ناروني تا ابديت جاري است

          به سراغ من اگر مي آييد ،

        نرم و آهسته بياييد ،

                مبادا كه ترك بر دارد

                 چيني نازك تنهايي من .

پسر میگه:نه!!

دختر گفت:دوسم داری ؟؟

پسر گفت:اصلا!!

دختر گفت: اگه بمیرم برام گریه می کنی ؟

پسر گفت : هرگز!

دختر بغضش ترکید و چشماش پر از اشک شد ...

پسر بغلش کرد و بهش گفت:تو خوشگل نیستی بلکه زیباترینی

تو رو دوست ندارم چون عاشقتم.

اگه تو بمیری برات گریه نمی کنم من هم میمیرم.....

آسمان  روشن  از  نور  و  صفاست

موج  اقیانوس  جوشان  فضاست

باز  من  گفتم  که: بالا تر  کجاست؟

گفت: بالاتر  جهانی  دیگر  است

عالمی  کز  عالم  خاکی  جداست

پهن  دشت  آسمان  بی انتهاست

باز  من  گفتم:  بالاتر  کجاست؟

گفت:  بالاتر  از  آنجا  راه  نیست

زان  که  آنجا بارگاه  کبریاست

آخرین  معراج  ما  عرش  خداست

باز  من  گفتم: که  بالاتر  کجاست؟

لحظه ای  در   دیدگانم  خیره  شد

گفت:  این  اندیشه ها  بس  نارساست

گفتمش:  از چشم  شاعر  کن نگاه

تا  نپنداری  که  گفتاری  خطاست

دورتر  از  چشمه  خورشید ها

برتر  از  این  عالم  بی انتها

باز  هم  بالاتر  از  عرش  خدا

عرصه  پرواز  مرغ  فکر  ماست

با نگاهي مست و رويايي

دخترک افسانه مي خواند

نيمه شب در کنج تنهايي

بي گمان روزي ز راهي دور

مي رسد شهزاده اي مغرور

مي خورد بر سنگفرش کوچه هاي شهر

ضربه ي سم ستور باد پيمايش

مي درخشد شعله خورشيد

بر فراز تاج زيبايش

تار و پود جامه اش از زر

سينه اش پنهان به زير رشته هايي از در و گوهر

مي کشاند هر زمان همراه خود سوئي

باد...پرهاي کلاهش را

 يا بر آن پيشاني روشن

حلقه ي موي سياهش را.

مردمان در گوش هم آهسته مي گو يند

آه...او با اين غرور و شوکت و نيرو

در جهان يکتاست

بي گمان شهزاده اي والاست

دختران سر مي کشند از پشت روزن ها

گونه هاشان آتشين از شرم اين ديدار

سينه ها لرزان و پر غوغا

در تپش از شوق يک پندار

شايد او خواهان من باشد

ليک گويي ديده شهزاده زيبا

ديده مشتاق آنان را نمي بينيد

او از اين گلزار عطر آگين

برگ سبزي هم نمي چيند

همچنان آرام و بي تشويش

مي رود شادان به راه خويش

مي خورد بر سنگفرش کوچه هاي شهر

ضربه ي سم ستور باد پيمايش

مقصد او...خانه ي دلدار زيبايش

مردمان از يکدگر آهسته مي پر سند

کيست پس اين دختر خوشبخت؟

ناگهان در خانه مي پيچد صداي در

سوي در گويي ز شادي مي گشايم پر

اوست...آري... اوست

آه اي شهزاده  اي محبوب رويايي

نيمه شب ها خواب ميديدم که مي آيي

زير لب چون کودکي آهسته مي خندد

با نگاهي گرم و شوق آلود

بر نگاهم راه مي بندد

اي دو چشمانت رهي روشن به سوي شهر زيبايي

اي نگاهت باده اي در جام مينايي

 آه بشتاب اي لبت همرنگ خون لاله خوشرنگ صحرايي

ره  بسي دور است

ليک در پايان اين ره...قصر پر نور است

مي نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش

مي خزم در سايه ي آن سينه و آغوش

مي شوم مدهوش

باز هم آرام و بي تشويش

مي خورد بر سنگفرش کو چه هاي شهر

ضربه ي سم ستور باد پيمايش

مي درخشد شعله خورشيد

بر فراز تاج زيبايش

مي کشم همراه او زين شهر غمگين رخت

مردمان با ديده ي حيران

زير لب آهسته مي گويند

دختر خوشبخت......